BAŞKA BİRİSİN
Ümitsiz bir aşkı bekledim yıllar,
Kesildi ümidim, kapandı yollar.
Gelsen bile artık sarmaz ki kollar,
Sen de artık bana başka birisin.
Nezih Yıldırım
8.12.2005
BEKLEMEK:
İnsan hayatında bazı bekleyişler vardır; ne bir takvime sığar ne zamana…
Günler aylar derken,yıllar geçer ve mevsimler değişir.
İnsan yaşlanır; ama içinde bir ümit tazeliğini korur ve hep bekler durur… O gün gelecek diye…
Belki işaret fişeği gibi bir ses duyar, belki eksik kalmış bir hikâye tamamlanır…
Belki de geçmişte kalan birgün yaşanır yeniden…
Ama hayat her zaman beklendiği gibi gelişmez.
Büyük bir arzu ile beklediğimiz nice yollar kapanıverir birer birer. Gönülümüzde beslenen mutluluk hayalleri tükeniverir birden.Ve insan bunu hemen kabullenemez.
Çünkü, gönlün en zor vazgeçtiği duygulardan biridir gönül duygusu.
Bu dörtlükte, anlatmak istediğim de böyle bir umudun ve bir bekleyişin hikâyesi.
YILLAR:
“Ümitsiz bir aşkı bekledim yıllar…”
Bir insanın yıllarca beklemesi, aslında yalnızca bir kişiyi beklemesi değildir. O insanla birlikte yaşayacağı seneleri ve kurgulanmış hayalleri.
Belki de geçmişe dair bir hatırayı ümitle beklemektir.
Fakat yıllar, bekleyenide, bekleneni de değiştirir.
İnsan gençken başka düşünür, yaşlanınca başka…
Dün çok önemli görünen şeyler bugün anlamını kaybetmiş olabilir.
Belki yıllarca uğruna sabredilen bir mesele, bugün insanın gözünde sıradanlaşmış bir olay gibidir.
Çünkü zaman sadece takvim yapraklarını eksiltmez; birçok bakımdan insanın hayata bakışını da değiştirir.
Bu yüzden bazı insanlar hayatımızdayken bile uzağımızda olabilir.Onun için şair : “Yakınımda uzağımsın” diyebilmektedir.
YOLLAR:
“Kesildi ümidim, kapandı yollar…”
Ömür boyu bütün yolların açık kalması mümkün değildir.Bazı yollar kendi irademiz dışında kapanır. Bazılarını da biz kapatırız.
Kimi zaman şartlar, kimi zaman insanlar, kimi zaman da hayatın akış yönü bizi başka istikametlere götürür.
İnsan gençliğinde her kapının yeniden açılabileceğini düşünür.
Ama ilerleyen yıllar da bazı kapıların bir daha açılmayacağını öğrenir.
Bu öğreniş biraz hüzünlüdür ama aynı zamanda hayatın gerçeğidir.
Çünkü insanın olgunlaşması da olmayacak şeyleri kabullenmeyi öğrenmesiyle başlar.
Her bekleyiş kavuşmayla sonuçlanmaz ve her sevgi karşılık bulmaz.
Ayrıca her yol da aynı yere çıkmaz.
Bazen yapılacak en doğru şey, kapanan bir kapının önünde ömür tüketmek yerine, insanın önündeki başka yola bakabilmesi olur.
KOLLAR:
Dörtlüğün en ağır cümlesi belki de:
“Gelsen bile artık sarmaz ki kollar…”cümlesidir.
Çünkü burada yalnızca kavuşamamak değil, kavuşmanın da anlamsızlaştığı; hiç bir şeyin eskisi gibi olmadığı anlatılıyor olmasıdır.
İnsan bazı şeyleri çok geç fark eder.
Bir zamanlar kendisini mutlu edecek bir buluşmanın, yıllar sonra gerçekleşse bile aynı heyecanı vermeyeceğini anlar.
Çünkü o buluşmayı bekleyen insan artık eski insan değildir.
Aradan yıllar geçmiş,belki yüzler değişmemiştir ama gönüller değişmiştir.
Belki de ses aynı sestir ama o sesin bizde uyandırdığı duygu artık aynı değildir.İşte hayatın en kasvetli taraflarından biri de budur:
Bazı şeylere kavuştuğumuzda, onları eskisi kadar istemediğimizi fark ederiz.
BAŞKA BİRİSİN
Ve son dize…
“Sen de artık bana başka birisin.”
Bu söz, yalnızca karşı tarafa söylenmiş bir sitem değildir.Bir kabulleniştir.
Bir zamanlar başka türlü gördüğümüz bir insanı, daha farklı görmeye başlamış olmamızdır. Geçmişteki sevgiyi inkâr etmeden, bugünkü gerçeği kabul etmemizdir.
Belki o insan, belki biz değişmişizdir.
Belki de ikimiz de …..
Aslında hayat biraz da bundan ibarettir. İnsanlar hayatımıza girer ve zaman içinde yollarımız ayrılabilir. Kimi insanı yıllar sonra gördüğümüzde hâlâ aynı yakınlığı hissederiz; kimi insan ise karşımızda durduğu hâlde bize yabancı gibidir.
Çünkü insanları yalnızca zaman ayırmaz; yaşananlar da ayırır.
Bir zamanlar çok sevdiğimiz, uğruna beklediğimiz, yolunu gözlediğimiz bir insanın yıllar sonra bizim için “başka birisi” hâline gelmesi, geçmişte yaşananların değersiz olduğu anlamına da gelmez.
Aksine, geçmişteki yerini gösterir.
Çünkü hayatımızdan çıkan bazı insanlar;hatıralarımızdan çıkmamış olabilir.
HAYATIN ÖĞRETTİĞİ:
Yıllar bana şunu öğretti:İnsan her istediğine kavuşamayabilir.Her bekleyişin sonunda vuslat olmayabilir. Her sevgi ömür boyu sürmeyebilir.Ve bazen insan, kaybettiği şeyin ardından değil; o şeyi yıllarca beklemiş olmanın ardından yorulur.
Fakat hayat yine de devam eder.
Kapanan yolların ardından yeni yollar açılır. Biten bekleyişlerin ardından başka başlangıçlar gelir. İnsan, geçmişini inkâr etmeden geleceğe yürümeyi öğrenir.
Çünkü geçmiş, yaşadıklarımızdır; gelecek ise henüz yaşayacaklarımız…
Bu sebeple bazı vedalar bir son değil, insanın kendisiyle yaptığı yeni bir başlangıçtır.
“Sen de artık bana başka birisin” derken aslında belki de insan biraz kendisine seslenmektedir:
“Ben de artık eski ben değilim.”
Ve galiba hayatın en büyük değişimi burada başlar.
İnsan, değişen insanları suçlamak yerine zamanın kendisini de değiştirdiğini fark ettiğinde, geçmişle barışmayı öğrenir.
Sonra beklemekten vazgeçer.
Kırgınlığını bırakır.Hatırasını saklar.Ve yoluna devam eder.
Çünkü bazı olaylar hayatımızda kalmak için değil, yaşadığımız dönemde bir iz bırakmak için gelirler.
Hoşça kalın.
Nezih Yıldırım