Kıymet Bilmek
İnsanlar çağlar boyunca mutluluğun peşinden koştu, durdu. Kimi onu büyük saraylarda aradı, kimi servetin parlak vitrininin arkasında…
Kimi uzak ülkelerde, kimi şöhretin alkışında, kimi de başkalarının hayatına imrenmenin sonsuz yorgunluğunda.
Fakat hayatın tuhaf bir hakîkati vardır:
İnsan çoğu zaman sahip olamadıklarının peşinde koşarken, sahip olduklarının değerini sessizce kaybeder.
Bugün modern dünyanın en büyük yoksulluğu belki de budur; eksiklik değil, kıymet bilmeyi unutmak…
Sokaklara bakıyoruz…
İnsanların yüzlerinde telaş var. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor.
Daha büyük evler, daha yeni telefonlar, daha yüksek maaşlar, daha gösterişli hayatlar…
Sosyal medya ekranlarında sürekli parlatılan “mükemmel yaşamlar”, insanların kendi hayatını değersiz görmesine neden oluyor.
Bir başkasının vitriniyle kendi gerçeğini kıyaslayan insan, farkında olmadan kendi huzurunu tüketiyor.
Oysa mutluluk, çoğu zaman büyük olayların içinde değil; küçük ayrıntıların saklı köşelerinde yaşar.
Sabah içilen sıcak bir çayın buğusunda…
Annenin sesinde…
Akşam eve döndüğünde yanan bir ışıkta…
Yağmurdan sonra toprağın kokusunda…
Uzun zamandır görmediği bir dostun “Nasılsın?” diye sormasında…
İnsan bazen bunların ne kadar büyük nimetler olduğunu ancak kaybettiğinde anlayabiliyor.
Hastane koridorlarında bekleyen bir insana sorun mutluluğu…
Size lüks otomobillerden değil, sağlıktan bahseder.
Gurbet elde yaşayan birine sorun… Size kalabalık sofraların kıymetini anlatır.
Yalnız yaşayan bir ihtiyara sorun… Bir insan sesinin bile nasıl huzur verdiğini söyler.
Çünkü hayatın gerçek değeri, çoğu zaman yokluğunda anlaşılır.
Ne gariptir ki insan, elindekilere alıştıkça onları sıradanlaştırıyor.
Sürekli sahip olduklarına bakmak yerine sahip olmadıklarına odaklanan bir zihin ise hiçbir zaman tam anlamıyla huzur bulamıyor.
Arzuların sonu yoktur çünkü. Bir hedef gerçekleşir, yenisi doğar. Bir eksik kapanır, başka bir boşluk belirir.
Modern insanın ruhsal yorgunluğunun temelinde biraz da bu tükenmeyen “daha fazlası” isteği yatıyor.
Eskiden insanlar daha mı zengindi? Belki hayır.
Ama birçok insanın kalbi bugüne göre daha tok gibiydi.
Mahalle kültürü vardı.
Komşuluk vardı.
Paylaşmak vardı.
Bir ekmeği bölüşmenin bile bereket sayıldığı zamanlar vardı.
İnsanlar az şeye sahipti belki ama o az şeyin kıymetini biliyorlardı.
Şimdi ise bolluk arttıkça memnuniyetsizlik de büyüyor. Çünkü eşyanın çoğalması, gönlün huzurunu garanti etmiyor.
Mutluluk biraz da insanın bakışında saklıdır.
Bazı insanlar küçücük bir şeyle mutlu olabilirken, bazıları dünyanın bütün nimetlerine sahip olsa bile huzursuz yaşayabiliyor.
Buradaki mesele yalnızca neye sahip olduğumuz değil; ona hangi gözle baktığımızdır.
Şükretmeyi bilen insanın ruhunda ayrı bir dinginlik oluşur.
Sürekli şikâyet eden insan ise en güzel bahçede bile eksik bir çiçek arar.
Hayat aslında insanı sürekli uyaran bir öğretmen gibidir.
Bir gün elektrikler kesildiğinde ışığın değerini…
Susuz kaldığımızda bir bardak suyun nimet olduğunu… Sevdiklerimizi kaybetme korkusu yaşadığımızda bir sarılmanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır bize.
Belki de bu yüzden gerçek zenginlik banka hesaplarındaki bol sıfırlı rakamlar değil; insanın gönlünde taşıdığı farkındalıkta gizlidir.
Bugün dünyanın en büyük ihtiyaçlarından biri biraz yavaşlamak…
Bir an durup etrafa bakabilmek…
Sahip olduklarımızın farkına varabilmek…
Çünkü insan bazen öyle büyük kayıplar yaşamadan da uyanabilmeli.
Annesi hayattayken sesinin kıymetini bilmeli.
Sağlıklıyken nefes almanın mucize olduğunu hissedebilmeli.
Dostları yanındayken yalnızlığın ne demek olduğunu düşünmeden sevgiyi gösterebilmeli.
Hayatın acı gerçeği belkide şudur:
Kıymeti en çok, kaybedilen şey öğretir.
Oysa insanın asıl olgunluğu, kaybetmeden sevebilmesidir.
Mutlu insanlar, gerçekten her şeyin en iyisine sahip olanlar değildir. Onlar, sahip olduklarının üzerine hırsla değil; minnetle bakabilen insanlardır.
Küçük mutlulukları küçümsemeyen, hayatın sıradan görünen güzelliklerini fark edebilenlerdir.
Çünkü huzur, çoğu zaman dışarıda aranırken içeride unutulur.
Belki de insanın ömrü boyunca öğrenmesi gereken en önemli şey şudur:
Hayat, sürekli daha fazlasına sahip olma yarışı değil; elindekilerin değerini anlayabilme, kıymetini bilme sanatıdır.