BİR HABER VE BİR ŞİİR!..
Zaman zaman kendimi idealist insan olarak tanımlarım.
Bunun yaradılıştan mı geldiğini, yoksa eğitimle mi kazanıldığını açıkçası ben de tam olarak bilemem.Belki de insanın aldığı terbiye ve görgü ile şekillenen bir durumdur diye düşündüğüm olur.
Eğitime her zaman büyük önem verdim. Öğretmenlerimize duyduğum saygı da buradandır.
Ancak aynı eğitimi alan insanlar arasında bile farklı duyarlılıkların ortaya çıkması, insanı ister istemez düşündürüyor.
İşte bu düşüncelerle, ilke sahibi ve idealist duruşuyla hafızalara kazınan Nelson Mandela’yı anmadan geçemem.
Onun hayatı ve mücadelesi, bir dönem (özellikle 28 Şubat Sürecinde) bizler için de umut kaynağı olmuştu.
Özellikle zorlu süreçlerden geçtiğimiz yıllarda, baskının ve dayatmanın hâkim olduğu dönemlerde, bir gün adaletin yerini bulacağına olan inancımızı güçlendiren isimlerden biriydi. 1999 yılında yayımladığım “Garsonun İç Dünyası” adlı kitabımda da, onun hayatını “Bu Ülke Bizim ve Biz Bu Toprağın Çocuklarıyız” başlığı altında ele almıştım.
Mandela bugün aramızda yok. İnancı ne olursa olsun, zulme karşı duran ve yok sayılan insanlara kimlik kazandıran bir lider olarak hafızalarda yerini aldı.
Biz de onu, kendi inancımızın diliyle anıyor, Allahtan af ve rahmet diliyoruz.
Şimdi sizi yıllar öncesine götürmek istiyorum…
Tarih 13 Şubat 1996.
1995 seçimlerinin üzerinden tam 53 gün geçmiş.
Akşam eve geldim, televizyonu açtım.
Bir haber:
“13 kadın milletvekilinden hangisi daha şık giyiniyor?”
Hemen ardından ikinci haber:
“Hakkâri’de insanlar çöpten ekmek topluyor.”
İşte o an içimde bir şey koptu.
Bir yanda gösteriş, diğer yanda açlık…
Bir yanda vitrin, diğer yanda yokluk…
Ve kalem elimde, bu tabloyu şu dizelere döktü:
YİYİN BEYLER YİYİN
On üç manken, birkaç aktör,
Diğerleri işaret neferi…
Hiçbir iş yapılmadı,
Tam elli üç günden beri.
Utanın şu milletten,
Korkun Allah’tan…
Hiç mi anlamazsınız hakikatten?
Görmüyor musunuz milleti?
Ekmek topluyor çöpten!
Kim kurtaracak bu düzeni çürümekten?
Sekreterler artist, maaşlar dolgun,
Mafya kol geziyor, her taraf vurgun…
Sayı çoğaldı, lâzımken işleyen beyin,
Bu millet çok cömerttir…
Yiyin beyler, yiyin!
Nezih Yıldırım